Moduł 3 - Pytanie 1 ///

Pytanie 1.

  • Zastanów się nad przykładem projektu lub innego działania, które uznajesz za udane lub nieudane. 

  • Korzystając z modelu zaangażowania przedstawionego w tym module, wytłumacz dlaczego to działanie „zadziałało” lub też czego w nim zabrakło.

 

Przemysław  Sikora

Za udane działanie uważam wybór tematu do realizacji przez młodzież. Uczestnicy dokonali wyboru poprzez konstruktywną dyskusję na temat chęci i możliwości jakie posiadaliśmy. Wszyscy widzieli jasny cel działania (zapoznanie się z zasadą działania lodówki zeer, stworzenie modelu, test modelu, wykorzystanie modelu w naszym otoczeniu), oraz ustaliliśmy zasady realizacji poszczególnych etapów, jak również ustalaliśmy zasady realizacji na bieżąco w ramach poznawania zadań do wykonania, czyli zrozumienie miało miejsce.
Uczestnicy projektu mają bardzo duży wpływ na to jak będzie wyglądał nasz model, z czego go wykonamy, w jaki sposób go przetestujemy i kto będzie wykonywał dane etapy tworzenia modelu. Podczas zapoznawania się z teorią wynikającą z tworzenia modelu, również uczestnicy dokonali podziału zadań dla siebie (przygotowanie zagadnień o parowaniu, gdzie takie lodówki działają, geografia tych krajów), tak wiec uczestnicy mają bardzo duży i realny wpływ na kształt wszystkich działań.
Uczniowie mają świadomość ,że nauczyli się przy okazji, zagadnień fizycznych           ( parowanie) , geograficznych ( gdzie używa się lodówki zeer, jaki tam panuje klimat?). Perspektywa powstania modelu i jego działania w rzeczywistości, oraz ta świadomość opanowania w przyjemny sposób, wspomnianych zagadnień jest, atrakcyjną zmianą dla uczestników, czyli mamy marchewkę.
Jeśli chodzi o kontekst, to może nie jest to działanie ,które jest wielką realną potrzebą naszej społeczności, natomiast wykorzystuje zasoby jakie posiadają uczestnicy, a wykorzystanie w naszych warunkach klimatycznych i geograficznych jest jak najbardziej możliwe, i może być realnie przydatne: np.: na plaży w ogrodzie przydomowym.

 

Joanna  Zimniak

Przykładem inicjatywy, którą relizujemy z młodzieza jest zagadnienie jak wykorzystać parowanie do chłodzenia żywności i skonstruowanie lodówki zeer. Uczniowie zainteresowali się tym tematem i zaangażowali się w projekt (realizują go cztery dziewczynki z klasy II gimnajum). Uczniowie opracowali plakat, na którym przedstawili dlaczego zywność się psuje i co zrobić w krajach bez dostępu do lodówek żeby przedłuzyć ich świeżośc. Uczennice zbierały informacje na ten temat, przygotowały mapkę świata, na której zaznaczyły gdzie takie lodówki mogą być wykorzystywane i na czym polega ich skuteczność (parowanie i chłodzenie). Młodziez korzysta z mojej pomocy i dostarczanych przeze mnie filmów, zdjęć, linków do stron. To, jak ludzie radzą sobie z żywnościa w krajach bez dostępu do elektryczności i gdzie trzeba dbać o najmniejszy kawałek pozywienia uzmysłowiło im sens ich działania (zrozumienie). Kolejny element - wpływ - uczniowie poprzez swoje zaangazowanie mają wpływ na realizacje projektu oraz poprzez zdobyta wiedzę wpływają także na sposób myslenia swoich kolegów w szkole. Uczniowie musieli dojśc do kompromisu (marchewka) odnośnie formy zdobywania i wybierania oraz prezentacji najwazniejszych informacji.

 

Grażyna  Grudzień

Zasadniczą inicjatywą, którą wspólnie z młodzieżą  realizujemy jest „Po co gromadzić deszczówkę?”. Uczniowie samodzielnie wybrali temat i chętnie zaangażowali się do poszukiwania technologii gromadzenia deszczówki na świecie. Naturalnie w trakcie działań projektowych wykorzystuję w pracy z młodzieżą materiały dostarczane w kolejnych modułach (scenariusze, filmy, gry, modele edukacyjne), które z jednej strony aktywizują uczniów na zajęciach. Z drugiej zaś pozwalają uczniom poznać różne technologie wykorzystywane  w krajach Globalnego Południa od uzdatniania wody, suszenia żywności, przeróbek rowerowych po wytwarzanie energii itd. Poznanie przez uczniów bogatej gamy przykładów kreatywności mieszkańców , ich radzenia sobie w trudnych warunkach pozwoliło uczniom bardziej zrozumieć sens ich pracy w projekcie. Wracając do realizacji projektu wymienione wyżej działania wpłynęły na  składową zaangażowania uczniowskiego – zrozumienie. Myślę, iż młodzież doskonale rozumie, dlaczego perspektywa globalna została włączona do przedmiotu – chemia, a co za tym idzie – projektu. Kolejny element modelu zaangażowania – wpływ, czyli jak podejmujemy decyzje w grupie projektowej. Najważniejsi w grupie są uczniowie ,to oni samodzielnie poszukiwali informacji. Moja rola polegała na sugerowaniu, gdzie te informacje mają pozyskiwać. Na ostatnim spotkaniu przed feriami,   uczniowie dokonali selekcji zgromadzonych materiałów . Moim zdaniem nie była do końca trafiona i przemyślana. Podpowiedziałam im, by podzielili  zgromadzone materiały na części ( niezbędne, ważne i nieistotne) i wybrali tylko te, które wykorzystają w projekcie. Oczywiście był to proces burzliwy nie obyło się bez moich sugestii, ale starałam się by ostateczna decyzja należała do uczniów. Model  „marchewki” na szczęście funkcjonuje poprawnie. Zespół jest mały, składa się z 5 osób, które tworzą dwie grupy. Jedną grupę stanowią dziewczęta (siostry bliźniaczki), drugą grupę – troje chłopców. W zespole każdy pracuje uczciwie, wie jakie zadania ma do wykonania, nikt nikogo nie wykorzystuje. Jedynym problemem  była nieobecność dziewcząt na jednych  z zajęć spowodowana  ich chorobą , która wpłynęła na opóźnienie naszych działań.

 

Anna Rosiak

Najciekawszą inicjatywą jaką udało się zrealizować i którą uznaję za udaną, były zajęcia na których uczniowie budowali kolejki grawitacyjne
- zrozumienie: młodzieży został przedstawiony problem transportu płodów rolnych na terenach górskich, po burzy mózgów i różnorakich pomysłach padł pomysł kolejki grawitacyjnej (młodzież jakiś czas temu oglądała na ten temat film). Po rozdaniu materiałów i instrukcji uczniowie wiedzieli co konkretnie mają zbudować i jakim celom ma to służyć. Zdecydowanie zadania konstruktorskie to jest to co lubą robić.
- wpływ: uczniowie podzieleni na kilku osobowe zespoły szybko podzielili zadania miedzy osobami w grupie, oczywiście wyłonili się liderzy i osoby które podawały, przynosiły i wynosiły ale praca przebiegała sprawnie więc nie ingerowałam w jej przebieg, jedni wykazywali się pomysłami, które były realizowane przez innych. Chciałabym żeby każda lekcja w szkole tak wyglądała J
- marchewkę stanowił tu czynnik rywalizacji, każdy zespół dążył do tego by jego kolejka zadziałała, uczniowie stosowali różne metody ale cel był jeden transport pomidorów
- kontekst: oprócz zdobycia nowej wiedzy taki sposób realizacji zagadnienia jest właśnie odpowiedzią na realna potrzebę ucznia, który chętniej bierze udział w zajęciach atrakcyjnych np. właśnie konstruktorskich to właśnie zasoby drzemiące w uczniach umożliwiły realizację zadania. Równolegle nauczyli się sporo o transporcie w górach i problemach z jakimi borykają się inni ludzie. Myślę, że dzięki temu inaczej spojrzą na swoje życie i docenia to co mają a także będą chętniej się dzielić

 

Monika  Płoszaj

Za przykład udanej inicjatywy uznałabym sprawny początek pracy moich uczniów w projekcie oraz ich umiejętność współpracy. Zainspirowani historią Williama Kamkwamby, postanowili, że też spróbują „ujarzmić wiatr” i zbudują wiatrak.
Zrozumienie: Sprawny początek uczniowskich działań wynika z tego, że postawili sobie jasny i zrozumiały cel, potrafią i lubią współpracować w grupie, a sama metoda projektu nie jest im obca.
Wpływ: Uczniowie sami zdecydowali, jakim tematem się zajmą. Od początku mają wpływ na kształt swojego projektu, samodzielnie szukają pomysłów na swój model wiatraka, zastanawiają się nad możliwymi rozwiązaniami. Moja rola ogranicza się do zdobywania wiedzy merytorycznej, którą mogę podzielić się z moimi uczniami. Jednak w tym układzie jesteśmy dla siebie nauczycielami nawzajem (oni są bardziej na bieżąco z fizyką niż ja ;)).
Marchewka: Ponadto uczniowie nie mogą się doczekać chwili, w której ich konstrukcja wyprodukuje prąd. Korzystają z niego na co dzień, jest przecież w gniazdku, ale wytworzyć go samodzielnie – to jest dopiero coś!
Kontekst: Uczniowie doskonale się odnajdują w zadaniach konstruktorskich, świetnie się przy tym bawią. W grupie są uczniowie o różnych uzdolnieniach, różnych charakterach i temperamentach. Każdy z nich znajduje w projekcie coś dla siebie, a razem tworzą zgrany zespół.


Katarzyna  Stępień

Generalnie pracę uczniów w projekcie mogę ocenić pozytywnie, chęci, zaangażownie, ale .... No właśnie, skoro odczuwam jakieś ale, to znaczy, że jest też jakiś problem. Moim proiorytetem w diamentowym rankingu było oddanie inicjatywy uczniom i uczennicom i właśnie z tą inicjatywą trochę szwankuje moja młodsza grupa, czyli pierwszoklasiści. Wyraźnie czekają na moje podpowiedzi, liczą, że to ja przydzielę im zadania i powiem co dokładnie mają zrobić. Przeanalizowałam model zaangażowania i myślę, że chyba zaszwankowało ZROZUMIENIE i MARCHEWKA   - młodzież nie czuje problemów globalnych, nie czuje ich osobiście, nie potrafi ich zrozumieć w pełni, więc nie do końca rozumie znaczenie swoich działań, brak im też pasji w tym co robią. Zaczęłam korzystać z metod aktywizujących i motywujących dostarczonych z modułem III, poprosiłam również uczniów o wyszukanie w Internecie materiałów dotyczących miejsc na Ziemi, w których gleba zamienia się w piach, chcę aby młodzież sama zrozumiała i poczuła sytuację tych ludzi zanim zacznie eksperymentować z sadzeniem nasion w piasku.